kolejny dzień

Noc nie dała ukojenia

Są momenty że czuje jak łza się rodzi w kąciku oka

Ale zajmuje ręce zajmuje głowę czym innym

Mimo że chłodno poszłam na działkę

Trochę po grabiłam trochę posiedziałam

Zaobserwowałam że sikorka przylatuje na patio

Trzeba coś znieść cos ptaszkom

Mimo że jesień działka uśpiona to nadal  daje mi ukojenie

Zdjęcia z działki z dziś

nie stabilna emocjonalnie

Emocje nie opadły łzy dalej płyną

W środku coś krzyczy 

A ja jako matka zawsze stanę po stronie dziecka

Jestem matką kwoka jestem tego świadoma

Ale jako matka zawsze będę po stronie syna 

Będzie mógł mi się zawsze wyżalić 

Powiedzieć wszystko

I jako matka  muszę czasem znosić jego fochy 

To i tak kocham go ponad wszystko

I żadne słowa żadne mówienie bo matki wychowują później takich mami synków (słowa kobiety co nie ma dzieci)

Nie zmniejszy mojej miłości do niego 

Może nie wszystko umiałam go nauczyć 

Ale przecież nie każdy musi być wylewny i zaprzyjaźniać się z każdym

Mój syn jest nie ufny mało mówny długo mu zajmuje zaufanie innym.

Nie zajmuje się plotkami i donoszeniem

I gdy przychodzi na popołudnie do pracy i słyszy że następnego dnia ma przejść na rano do obcych ludzi

 Bo tak zwalniali że teraz jeden zachorował i na zmianie nie ma człowieka i 3 stanowiska stoja 

Nie wyspał się bo o 22 skończył a musiał na 6 być z powrotem to się złościł choć nic nie mówi 

I ja go rozumiem a kierownictwo oczekuje że będzie szczęśliwy i zadowolony

Że już w pierwszy dzień będzie z ludźmi rozmawiał wieszak się na szyji i czuł się jak u siebie

Postawili na stanowisko gdzie ostatni raz na swojej zmianie był w lipcu

Pozmieniały się wytyczne nazwy mebli 

Więc i dłużej mu schodzi lagowanie

Ale robi swoje i nie kłóci się nie awanturuje

Przychodzi do domu żali się że czuje się obco na tej zmianie. 

Wspieram go że się przyzwyczai żeby dał sobie czas 

Że jak tamten wróci z L4 może wrócić do swoich

Nie jestem pewna czy syn długo tam zostanie

Jeśli potrwa to dłużej nie zdziwię się jak się zwolni 

I dziś z ręką na sercu mogę powiedzieć że nie będę się złościła

Mimo że u nas w mieście ciężko z pracą.

I gdy dziś od syna kierowniczki usłyszałam tekst

"To on ma się dowiadywać czy w sobotę odrabiają dzień który zakład dał kiedyś wolny. Że kierownictwo wspomniało w październiku że w listopadzie zacznie się odrabianie (ale bez żadnej daty) to teraz oni mają się dowiadywać bo nikt nie będą nikogo informować osobiście (ale zebrania też brak by poinformować) ani wieszać kartki informacyjnej(choć kiedyś zawsze była karta z info że sobota pracująca)

Więc wybaczcie może ja nie znam się ale czy to nie obowiązek kierownictwa by poinformować o tym załogę 

To co teraz czasy że kierowników trzeba całować po rękach i o wszystko dopytywać co góra ustaliła

Dobijcie mnie bo ja się już zgubiłam w tym wszystkim i chyba nie rozumiem czasów i życia 

Kłamałam...a może oszukiwałam...

Nie pogodziłam się z diagnozą

Nie umiem zrozumieć

Pytam czemu ja...

I nie mam odpowiedzi...

Mam żal gdzieś w środku bunt

Bo ja nie chcę być taka byle jaka

W tej złości niszczę siebie

Niewiele śpię ciągle coś gdzieś dla kogoś

Zapominam o sobie...

Nieee ja nie chcę o sobie pamiętać

Bo nie warto nad czymś takim jak ja

Widzę jak się staczamy 

Rozpadam sie

Tylko patrzeć jak upadne na oba kolana i będę krzyczeć na całe  gardło

A może nie warto i tak nikt nie usłyszy....

nie daje się

Ja nie umiem inaczej popłakałam dwa dni i starczy

Są jeszcze monety że ciężej mi ale idę dalej

Przed wczoraj przyszła pergola na działkę

Trawiasta z pomocą syna złożyła ją i ustawiła gdzie trzeba

Wywiercić trzeba było otworki by umocować w kotwach metalowych

Ale i z tym sobie poradziłam zaskakująco dobrze

Wczoraj pomalowałam impregnatem  i róże umocowałam by się pięła 

Dziś poszłam na działkę i dumna jestem z siebie prezentuje się dobrze

Jutro wezmę synowi  auto pójdę zmienić opony na zimowe bo pogoda się pogarsza 

Więc na jutro plan jest 

A i jeszcze jeden mam plan uzbierać sobie na taki bujak na działkę 

choroba postępuje

Miesiąc temu robiłam rezonans głowy

Bo covid-19 trochę opóźnił moje badania kontrolne

Wczoraj byłam z wynikiem u lekarza

Po wyjściu a to tu a to tam 

Ciągle coś gdzieś i minął mi dzień

Ale wieczorem gdy wróciłam i wysypałam leki z reklamówki co dostałam 

To tak poprostu się rozpłakałam

Bo ja głupio wierzyłam i miałam nadzieję że choroba się zatrzyma

Jednak niestety są kolejne zmiany w mózgu a te co były się powiększyły

Niby wiedziałam że na  Alzheimera nie ma lekarstwa

I że tylko można spowolnić postępowanie choroby

Leki które mam działają spowalniają zmiany i napewno było by ich więcej gdyby nie leki jak mówi lekarka

Ale do mnie wieczorem dotarło że lepiej już nie będzie i to mnie przeraża 

Mam gdzieś w sobie taki żal do samej siebie że jestem taka byle jaka

Nie udałam się Bogu oj nie udałam

Podzieliłam leki na dwa tyg i zaczynamy dalsze leczenie a może raczej spowalnianie choroby 

Popłaczę dzień może dwa

Po złoszczą się na siebie

Potem poukładam sobie to wszystko 

I jakoś wrócę do normalności 

Bo innego wyjścia nie mam

 

Ale jeszcze dziś mi ciężko gdzieś tam w środku

Do tego przyszła migrena

To wogole bez życia jestem

Łzy same płyną trochę z bólu głowy trochę z żalu do siebie

Popłaczę sobie tak w poduszkę po cichu

bezdomny też człowiek

Sporo się działo byłam w Łodzi

To był naprawdę fajny czas

Ale dziś coś innego mnie tu przyniosło

Zawsze tu zostawiałam emocje te dobre te złe

A dziś wydarzyło się coś co sprawiło że łzy popłynęły strumieniem

Wychodząc wyrzucić śmieci z klatki gdy już ciemno było siedział w wiatrołapie człowiek

Pierwsze co to się wystraszyłam bo było ciemno 

On zaczął przepraszać że tylko chce zjeść w ciepłym

Nie był pijany choć brudny i jadł konserwe i chleb

Coś mnie ścisnęło nie był to stary człowiek 

Wracałam z myślą co mogę mu dać co mam w domu 

Przed klatką spotkałam sąsiadkę uprzedziłam by się nie wystraszyła

Popatrzyła z pogardą na tego człowieka poprosiłam by go nie przeganiała bo on tylko chce zjeść

Wiem że sąsiadka jest do tego zdolna mimo że biega do kościoła codziennie

Po otwarciu domofonu  sąsiadka mruknęła że siedzi śmierdzi i brudzi 

Wzięłam z domu to co będzie mógł sobie zjeść później nawet coś słodkiego i owoce

Wzięłam też parę groszy by mu dać

Człowiek był zdziwiony że dostał reklamówkę jedzenia że łzami w oczach dziękował

A gdy dawałam mu pieniądze nie chciał przyjąć 

Twierdził że jest wdzięczny za to co dostał 

Po moim proszeniu wziął płakał ze wzruszenia i dziękował 

Sprzątnął po sobie nie zostawił ani okrucha odszedł w chłodną ciemność

A ja że łzami w oczach wróciłam do ciepłego mieszkania

Ciężko mi gdzieś tam w środku 

Los nie był łaskawy dla tego człowieka 

Nie o ceniam bo nie znam jego historii

Ale bardziej przeraża mnie zachowanie ludzi co biegają do kościoła składają ręce przed figurą

A gdy widzą bliźniego takiego jak dziś to patrzą z pogardą i chętnie by przegonili

Może dlatego mi ciężko bo człowiek był tylko trochę starszy odemnie

Wiem pewnie mnie niektórzy skarcą że głupia jestem pomagając bezdomnemu

Ale to był odruch już przy śmietniku myślałam co mogę mu dać

I nie zastanawiałam się na tym poprostu widząc jak je konserwę pomyślałam że poniżej nie będzie miał co zjeść 

A ja przecież zawsze mam bo taki już typ ze mnie 

I jak ja nie zjem czekolady to mi nic nie będzie nie pójdzie mi w biodra a komuś może sprawi ta słodkość trochę radości w chłodny dzień 

Mąż pocieszał żebym nie płakała że pomogłam jak mogłam 

A mi i tak jakoś ciężko na sercu i duszy

październik

Trzecia tura zwolnień u syna za nami 

Ogółem wypowiedzenia dostało ponad 60 osób

A syn nadal pracuje co bardzo nas cieszy

Jeśli chodzi o resztę no to cóż jest dobrze nie ma co narzekać

Ostatnio zaniedbałam lekarzy a jednak kontrolę są potrzebne

Więc od września tak profilaktycznie neurolog i Gi

Jak chodzi o działkę pomału zamyka się sezon

A ja nadal robię jakieś słoiki a to pigwę do herbatki 

A to czarny bez na kaszel to zbierałam na wsi zdała od spalin

Malin dużo nie mam ale mam dobrych sąsiadów co się zawsze podzielą

Ja podzielę się tez zawsze jak czegoś mam a sąsiad niema

Tak to już jest między działkowcami

Tu muszę przyznać dobrych sąsiadów mam

Ostatnio pojechałam na ryby

a że nie brały zostawiłam męża i brata i pojechałam do lasu

Pomyślałam nazbierać żurawiny może jakiegoś grzybka znajdę

Grzybów brakowało ale znalazłam żurawinę (tak myślałam)

Co prawda mniejsze było ale zwaliłam to na susze

 Gdy na wieś wróciliśmy chwale się matce że mam żurawinę

A ona wielkie oczy i tekst

-coś ty nazbierała to nie żurawina wyrzuć to trujące 

A moja pierwsza myśl toć ja już się tego najadłam w lesie

No ale uparta zaczęłam sprawdzać w necie bo zdjęcia roślinom zrobiłam

I to prawda nie jest to żurawiną tylko borówka borusznica

Jest to roślina jadalna i dżem z nich jest idealny do mięs i serów 

Więc i ja mam taki dżemik teraz

Przyjdź po cichu tak jak potrafisz

Otul ramieniem bym poczuła spokój

Nic nie mów ta cisza jest mi potrzebna

Bądź tylko tego mi trzeba 

jesień

Jesień przyszła chłodniejsze dni

A ja nie zwalniam nie zatrzymuje się

Może boje się zatrzymać

Tak jest lepiej tak jest dobrze dopóki starczy sił

Co jakiś czas o czymś marzę

 i staram się spełnić to pomału

Kiedyś pomyślałam o piciu yerba mate

No i jakiś miesiąc temu zakupiłam zestaw startowy

Po czytałam po oglądałam i zaczęłam przygodę

I podoba mi się ona 

Bo to taki czas tylko dla mnie

Oczywiście nadal trwa sezon przetworów

W tym roku nowość sos słodko- chili

Do mięs jak znalazł będzie 

***

po co się rodziłaś słona łzo

żyłaś krótko na mym policzku

umarłaś samotnie na poduszce 

serce... dusza... dały ci życie

wierząc że dasz ukojenie 

a ty zmoczyłaś twarz poplamiłaś poduszkę

czy warto było...

czy miało to sens... 

ukojenia nie dałaś  

nie tym razem nie teraz